Reizen door gevaarlijk gebied VI

Vervolg El Arish (deel VI)

Toevallige ontmoeting

De taxichauffeur zet mij af op de stoep bij een kantoortje in een drukke straat in El Arish. Ik wil naar een internetcafé, maar dat kan ik niet goed uitleggen, zodoende gokt de chauffeur op een etalage met enkele computers en wijst naar binnen. Zodra ik uitstap komt er een enthousiaste man naar buiten en spreekt mij aan in het Engels: kom, kom, wat kan ik voor je doen? Natuurlijk mag ik op zijn computer, wil ik koffie, wil ik thee, ga zitten? Ik ben in het kantoortje beland van Hamdy Al-Azazy, actievoerder voor Human Rights in de Sinaï. Hij is opgetogen dat ie geheel onverwacht een belangstellend oor krijgt van een journaliste (want zo zie ik er toch uit) uit het westen en hij begint zijn verhaal.

Mensenhandel verteld door Hamdy Al-Azazy

hamdy al-azazy

hamdy al-azazy

Of ik iets af weet van mensenhandel door bedoeïenen in de Sinaï woestijn? Neen, helemaal niets. Of ik iets af weet van het lot van vluchtelingen uit Eritrea en Sudan, die een weg zoeken naar Israël door Egypte. Neen, helemaal niets. De vluchtelingen die, als ze geluk hebben eindigen in Rafah aan de grens met Israël en via kruip- en sluipwegen de grens weten over te steken. Maar meestal lukt dat niet en belanden de slachtoffers in ondergrondse martelkamers  of – iets minder erg – in de gevangenis. Hamdy draait het beeldscherm mijn kant op en laat me de beelden zien van gemartelde lichamen, sporen van zweepslagen, uitgedrukte sigaretten op de huid, verminkte gezichten. Maar de gruwelverhalen gaan verder, want lijken worden gedumpt in de woestijn, nadat organen als lever en nieren zijn verwijderd. Er is een levendige illegale handel in organen en de vraag hiernaar komt uit de hele wereld. Ook hiervan laat Hamdy mij de beelden zien.

My God, ik weet niets te zeggen, blijf ik hier zitten? Wil ik hier meer van weten? Ik kwam binnen met een totaal andere intentie: even m’n mail checken en hupsakee weer verder. Maar wat Hamdy vertelt is zo beklemmend, dat ik hieronder natuurlijk niet onverschillig blijf. Hij oefent ook veel druk uit om naar hem te luisteren en legt uit dat hij zich alleen voelt staan in de strijd tegen human trafficking. Het is schandelijk, zo vertelt ie, dat mensenrechtenorganisaties – waarbij hij aansluiting zoekt – alleen hun eigen zakken vullen. En hoopvoller: ‘Maar nu ben jij hier’ en ‘jij kunt ‘ongetwijfeld iets voor mij betekenen, mensen inschakelen, de hele wereld inschakelen om te vertellen over de verschrikkelijke praktijken in de Sinaï.’

Heeft Hamdy mij écht nodig?

Het is overrompelend. Zonder enige toezegging van mijn kant vertrek ik een paar uur later. Ik word opgehaald door Hamdan en Halil, die zich al zorgen maken over waar ik in godsnaam zit. ‘Don’t go alone in El Arish, its not safe, we cannot protect you all day, we told you a hundred times.’

Ik logeer in het Mecca hotel in het centrum van El Arish, dat zal ik tegen Hamdy Al-Azazy hebben gezegd, want dezelfde avond belt hij mij met de vraag of ik de volgende dag weer langskom. Hij is nog lang niet klaar met zijn verhaal. En hij vraagt zich af: ‘Who are the men who picked you up this afternoon, are they bedouins from the Sowarka tribe, do you trust them?’ ‘Yes’ antwoord ik ‘I’ve known them for several years, my fate is in their hands.’

Hamdan en Halil waarschuwen andersom: ‘don’t trust this guy, he is telling you a lot of bullshit about the bedouins’.

 

7 reacties

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *