Reizen door gevaarlijk gebied (II)
Vervolg El Arish (deel II)
El Arish
Ik ben in El Arish, in een chalet aan de Middellandse zee. Het is namiddag en ik zit op een gammel plastic kuipstoeltje te genieten van een schitterende zonsondergang. Met aan m’n voeten het brede strand en het alles overheersende geluid van de branding.
Chalet
Eerst wat uitleg over de chalet, want dat roept associaties op met een luxe houten berghut in de Zwitserse Alpen. Hier is het iets heel anders, eerder een vervallen bakstenen villa, zoals er honderden op een rij zijn gebouwd aan het strand. De meeste van die villa’s staan leeg en eigenaren proberen ze te verhuren. Aan wie? Aan mij dus, want ik ben de enige toerist in heel El Arish. Bij de bezichtiging gaat Halil met me mee naar binnen, om te beoordelen of het iets is. Het metselwerk is afgebrokkeld, lichtknoppen werken niet, deuren sluiten niet, de ramen rammelen etc. etc. Ik kijk er inmiddels doorheen, maar niet door de vele smerige tissuepapiertjes die overal liggen: de sfeer van een uitgewoond bordeel. Prijs € 10,00 per etmaal.
De eigenaar/verhuurder kijkt naar mijn reactie op dit grandioze aanbod. Maar ik vind het een gore bende en dat is van mijn gezicht te lezen. Halil oppert om het huis eerst te laten schoonmaken. Makkelijk zat, want er lopen ik weet niet hoeveel jongetjes omheen die graag een bezem willen pakken voor een fooi (dan moet die bezem er wel zijn). Na een half uurtje is er nog niets gebeurd, maar wel handen opgehouden. Ik wil weg, heb er geen vertrouwen in en de heisa heeft inmiddels voor wat toeloop gezorgd. Iedereen bemoeit zich ermee.
Gelukkig betoont Halil zich een ware leider door het jonge grut weg te sturen en de eigenaar te vermanen tot óf schoonmaken óf we vertrekken. Dat schoonmaken gebeurt uiteindelijk, maar ik ga de keuken nog steeds niet in (te vies) en probeer de badkamer zoveel mogelijk te vermijden (te vies).
Van buiten ziet de Chalet – op de hoek – er prima uit.
Als alles is bezegeld en beklonken zit ik op het terras en open mijn laptop voor de laatste berichten. Ook zie ik de nieuwsgierige blikken van belangstellenden, waaronder véél kinderen, die onderlangs op het strand lopen om mij te bekijken. Halil is ondertussen naar de Kentucky Fried Chicken om een vette hap voor mij te halen. Ik heb honger.
Al met al een vermoeiende en verwarrende start van El Arish. Maar ik was gewaarschuwd.