Caïro te paard

Het Mövenpick hotel – waar ik logeer – ligt aan de rand van Caïro, dichtbij de piramiden van Gizeh. Dat de piramiden zo dicht bij de stad liggen verbaast me iedere keer. Op afbeeldingen in toeristengidsen rijzen ze op uit de lege woestijn, mysterieus en onbenaderbaar. Maar in werkelijkheid zijn ze goed zichtbaar aan het einde van een drukke woonwijk, met benzinestations en schreeuwerige reclameborden (zie foto). Verdienen de piramiden niet meer respect? In ieder geval meer rust en ruimte en minder luchtvervuiling? Maar dit is misschien een moderne gedachtegang. In de 19 eeuw nog, werd de buitenste kalksteenlaag ervan afgehakt om te worden hergebruikt voor andere bouwwerken.

Ik breng de dag lummelend door in het hotel en aan het zwembad. Het is té heet om een voet buiten de deur te zetten. Hier leeft men ’s nachts. Zeker met Achmed, die vindt dat ik niet moet zeuren over ‘op tijd naar bed gaan’, maar alle nachten moet doorhalen. Ik ga al aardig die kant op, want om een uur of acht komt ie me ophalen om te gaan eten in het visrestaurant waar we al menig keer zijn geweest. Daarna gaan we verder voor een nachtelijk bezoek aan de piramiden te paard. Maar dan is het al elf uur of zo.

OP WEG NAAR DE PIRAMIDES

Dat ‘by horse’ ging als volgt. Achmed: ‘can you ride a horse?’ No. ‘Than we go on horse to the piramides’. Ik begreep het niet helemaal, dacht nog aan paard en wagen, maar ging ermee akkoord. Egyptenaren leggen niets uit, maar dat went.

We arriveren bij een stal met paarden aan een stille zandstraat aan de rand van Caïro, waar we worden ontvangen door de stalhouder. In een ruimte met kussens op de grond krijgen we thee en ik zie dat een knecht drie paarden aan het zadelen is. Oké, óp een paard dus. Het is maar goed dat ik een lange broek aan heb met gympen, anders, ja wat anders? Met een jurk zie ik mezelf niet op een paard klimmen, dat is het eigenlijk. Toch moet ik een beetje onzeker vragend uit m’n ogen hebben gekeken, want de stalhouder vond het nodig om me nadrukkelijk gerust te stellen. Geen probleem als ik voor het eerst rij, de paarden zijn erg mak, er gebeuren nooit gekke dingen etc. Ik: ‘I want the most quiet horse, the one that cannot gallop or trot. Maybe a cripple one.’ Daar moest ie erg om lachen. Kreupele paarden had ie niet in de aanbieding, maar wel een zachtaardige witte schimmel. En zo vertrokken we rustig wandelend richting piramiden, een geweldige tocht van een uur, door het woestijnzand en in het pikkedonker. Aangekomen bij de piramiden, die bescheiden waren aangelicht door lantaarns, dronken we thee bij een pleisterplaats.

Uren later, veilig en wel terug bij de stallen kon ik nog nagenieten van ‘mijn’ witte schimmel, die – zo bleek – enkele weken eerder moeder was geworden. Nu werd het veulentje bij haar gelaten om te drinken. Wat zijn paarden toch mooie beesten, dat wist ik natuurlijk al. Maar ik betrapte me erop dat levende dingen me meer ontroeren dan dode. Eigenaardig toch en dat op een moment dat ik zojuist één van de zeven klassieke wereldwonderen heb gezien in een zeer exclusieve setting, met buiten mij om geen toerist te bekennen.

NACHT

Weer bij Achmed in de auto, erg laat of beter, erg vroeg, stelt hij voor om de dag af te ronden in een nachtclub. Terwijl we voortrijden in de drukke straten wijst hij er een paar aan: herkenbaar aan de forse uitsmijters bij de toegangsdeur, veelkleurige knipperende lampjes, laserstralen en grote geluidsboxen op de stoep. Godbeware me, neen, niet nog meer kolereherrie.

Ik heb een beetje met Achmed te doen, maar hij moet toch écht op zoek naar een jonger iemand die ín is voor veel vermoeienissen en indrukken achter elkaar en die toekan zonder slaap. Iemand die ook kan genieten van een vette joint. Want die toverde hij weer tevoorschijn vanachter de zonneklep van de auto. En voor de zoveelste keer moest ik hem uitleggen dat ik géén joints meer wil en zeker niet in de vuiligheid van Caïro, waar een mens zonder roken al stikt van de uitlaatgassen.

Uiteindelijk haal ik mijn bed voordat het licht wordt.