Voor wie toevallig in New York verblijft, is het Liberty State Park in Jersey City een absolute must. Ik logeer in Hoboken en vandaar is het zo’n 20 minuten met de trein naar de ingang van het park. Overigens – maar dit terzijde – is het ook een fluitje van een cent om vanuit Hoboken naar hartje Manhattan te reizen maar dan per boot (10 minuten).

Skyline van Manhattan

Jersey City en Liberty State Park liggen tegenover Manhattan. Het uitzicht op de stad en het Vrijheidsbeeld is spectaculair. Het park is ook de moeite waard vanwege een bezoek aan het oude en in onbruik geraakte treinstation vanwaar immigranten uit Europa doorreisden naar industriesteden in de Verenigde Staten. De immigranten kwamen aan op Ellis Island, nu onderdeel van het Statue of Liberty National Monument. Daar werden de nieuwkomers ondervraagd en medisch gekeurd voordat ze verder mochten reizen. Tussen 1892 en 1954 kwamen hier zo’n 12 miljoen mensen door de poorten van dit ‘verwerkingscentrum’ in de hoop op een beter leven.

De wandeling van een paar uur is voor mij een prachtig afscheid van twee weken New York. In de namiddag vlieg ik terug naar Amsterdam vanaf Newark. We letten vandaag dus niet op het aantal gelopen kilometers, maar op de tijd, want ik wil mijn vliegtuig niet missen.

Naar Newark airport

De Übertaxi die mij naar het vliegveld brengt kan dat met moeite voor elkaar krijgen, omdat er een snelweg is afgesloten. In de verkeerschaos sjeest hij door naar een andere snelweg, maar moet stoppen voor een goederentrein van een paar kilometer lang. Dat kost een kwartier en de file wordt steeds groter. Doorrijden kán helemaal niet! De chauffeur – Surinamer, getrouwd met een Amerikaanse vrouw, wil graag naar Paradijs Nederland verhuizen – wordt er toch een beetje nerveus van. Uiteindelijk kom ik op tijd aan op het vliegveld.
Voor wie zich niets kan voorstellen bij deze kluwen aan snelwegen, spoorbruggen, moerasgebieden en smerige opslagplaatsen moet gaan kijken naar de beginbeelden van The Soprano’s (HBO). Draai daarbij de tune op volle sterkte en je bent helemaal in mijn wereld van deze dag.

Aanbeveling: 10
Routebeschrijving: niet nodig

Het bericht Liberty State Park (New York) verscheen eerst op Grote passen, laat thuis.

Cold Spring

Vandaag pakken we de trein op Grand Central Terminal (Manhattan) voor een reis naar het plaatsje Cold Spring ten noorden van New York. Daar overnachten we in een vriendelijk hotel – lekker eten en te veel drinken – en gaan de volgende dag op pad in de bergen.

In de verte West Point en daarachter de skyline van Manhattan

De Hudson Highlands is een beschermd natuurgebied en populair bij wandelaars. Er zijn een aantal wandelroutes aangegeven en natuurlijk kiezen wij niet voor de makkelijkste maar voor de moeilijkste met het mooiste uitzicht.

Sneeuwstormen

In onze overmoed gaan we volledig voorbij aan de weersgesteldheid van de vorige dag. Toen werd het land overvallen door hevige sneeuwstormen die de bergpaden bijkans onbegaanbaar maakten.
De eerste paar honderd meter gingen nog wel, geëffend en goed zichtbaar. Daarna begon de beklimming naar de top over beijzelde rotsblokken, smeltend sneeuw en gladde blubber. Ook werden de aanwijzingen (plakkertjes op bomen) wat minder goed zichtbaar, soms zelfs onvindbaar. En wat we een beetje vreemd vonden was dat we geen andere wandelaars tegenkwamen (hikers is een beter woord, want wandelen was het allang niet meer). Waren de tochten voor deze dag misschien afgeraden en wisten wij daar niets vanaf?

De afdaling

De afdaling is altijd zwaarder dan bergopwaarts. Maar het lukte ons toch om zonder al te veel kleerscheuren voor het donker beneden aan te komen. Toen hadden we er zo’n vijf uur opzitten en waren we toe aan de beloning: een stevige borrel en een smaakvolle maaltijd.

Tot slot nog een weetje:
Een groot vertolker van het authentieke gevoel voor Cold Spring is zanger Billy Joel. Iedereen herkent zijn muziek, maar heeft geen benul waar het over gaat. Hij is mijn held van de dag.

Waardering: 10
Routebeschrijving: 4 De routemarkering bestaat uit kleine ronde plakkertjes op boomstammen. Moeilijk te vinden, daardoor loop je vaak verkeerd.
Moeilijkheidsgraad: hoog

Het bericht Hudson Highlands USA verscheen eerst op Grote passen, laat thuis.

Inleiding: mooi Salland

We logeren een paar dagen in Holten in hotel Hoog Holten in de landstreek Salland (Overijssel). Dit dorp grenst aan de Holterberg aan de zuidrand van de Sallandse heuvelrug.

Zicht vanaf de Holterberg

Wikipedia leert mij dat het hier gaat om een stuwwal, zo’n 150.000 jaar geleden ontstaan in de voorlaatste ijstijd. Het hoogste punt is de Grote Koningsbelt van 75 meter boven NAP (zie vorig artikel) en zodoende zijn er uitgebreide heide- en bosgebieden. Eén van de oudste steden van Salland is Deventer, ontstaan als nederzetting na de komst van de heilige Lebuinus, die tussen 768 en 772 een houten kerkje had gesticht.

Herftwandelingen

Op de dagen die we hier doorbrengen draaien we onze hand er niet voor om om rondwandelingen te maken van 20km en bewonderen we de prachtige herfstkleuren en de uitgebloeide heidevelden. De grote hoogteverschillen in het landschap doen onHollands aan.

Lopen aan de hand van de routeplanner

Van Holten naar Markelo. Let op de A1, waardoor de wandeling in duigen valt.

Op de laatste dag echter – 25 okt – lopen we al dit moois een beetje mis. Maar waarom?
Het sombere weer houdt ons het overgrootte deel van de dag binnen. Wat mij betreft aan de leestafel in het hotel waar ik me laat verwennen met bospaddenstoelensoep (bospaddenstoelen uit de omgeving) en een hartversterkertje.
In de namiddag echter komen we toch nog in beweging en vatten het plan op om naar Markelo te lopen voor een Italiaanse maaltijd in restaurant Il Campanile (matig). En dit niet aan de hand van een ouderwetse wandelkaart, maar aan de hand van de routeplanner op onze mobiel. Die geeft 8.1 km lopen aan in één uur en 40 minuten. Mooi, want dan hebben we de maaltijd weer verdiend.

De bekendste straat in Holten, de Dorpsstraat

Schermpje aan, stemmetje aan en lopen maar: ‘Loop naar het zuiden op het Zwartepad, richting de Dorpsstraat. Ga oostelijke richting naar de Stationsstraat, ga daarna zuidelijke richting op de Kolweg (…).’ Etc.etc. We vragen ons in gemoede af: hoe weet je in welke richting je loopt? Hoe kom je er achter in welke straat je bent? Het komt erop neer dat we Holten met moeite achter ons kunnen laten, want komen keer op keer uit in de Dorpsstraat. Dat klopt ook, want de Dorpsstraat loopt kriskras door het dorp, zodoende kom je die steeds tegen, in welke richting je ook loopt.
Met wat minnen en maren laten we ons leiden naar een ‘wandelpad’ evenwijdig aan de Markeloseweg de N350. Dit is een drukke provinciale weg met veel vrachtverkeer en viezigheid. Na verloop van enkele honderden meters is er geen andere keus dan op de weg zelf lopen, met gevaar voor eigen leven.
We blijven het stemmetje op de mobiel trouw: ‘Loop rechtdoor en volg de overgang over de A1. Vervolg de route over de Holterweg en passeer de Slagendijk (…).’ Maar dan is er al lang geen sprake meer van plezierig wandelen, want we moeten over stootranden klimmen en vluchtheuvels trotseren.

Tegen die tijd hebben we elk oog voor natuurschoon verloren. Alhoewel ik mijn wandelgenote nog wijs op een paar mooie paddenstoelen in de berm van de snelweg, maar zij heeft het ‘helemaal gehad’ en ik eigenlijk ook. En het regent.

Toch hadden we gewaarschuwd kunnen zijn voor het domweg volgen van de routeplanner. Bij elke wandeling staat geschreven: ‘Wees voorzichtig, looproutes komen niet altijd overeen met de werkelijke omstandigheden’. Het liep gelukkig goed af.

Waardering: 1
Routebeschrijving: niet aan beginnen. 

Het bericht Van Holten naar Markelo met google routeplanner verscheen eerst op Grote passen, laat thuis.

Normaal Amsterdams Peil

Nederland ligt voor een groot deel onder het zeeniveau. Niet dat ik daar elke dag aan denk. Want het zijn vooral buitenlanders die me daarop wijzen en het verhaal vertellen over Hansje Brinker die zijn vinger in de dijk steekt om het land te beschermen tegen het opstormende water. Hollanders zijn immers wereldberoemd vanwege hun strijd tegen het water.
Maar vandaag wandelen we op een strook land dat altijd bóven de zeespiegel heeft gelegen, namelijk de duinen bij Schoorl, zo’n 18 meter boven NAP.  (zie bijgevoegde kaart).

De waterstand in Nederland bij NAP

Stompetoren daarentegen, 15 km hier vandaag in de Schermerpolder, ligt meer dan 6 meter onder NAP.
NAP wordt vaak gelijkgesteld aan het zeeniveau, maar in werkelijkheid ligt het dichter bij het gemiddelde hoogwaterniveau in het IJ van voor de afsluiting in 1872. Verder is de ontwikkeling van de kustlijn en de waterhuishouding in heel Nederland leidend geweest voor onze politieke geschiedenis. Je neus wordt pas goed op dit feit gedrukt als je wandelt, want dan zie je op de grond hoe ingenieus ons landschap in elkaar steekt en hoe er over de loop van het water steeds opnieuw moet worden beslist.

Lopen op oude grond

De duinen bij Schoorl zijn breed en geven het gevoel op een toendra te lopen. Dit levert prachtige beelden op met in de verte silhouetten van wilde paarden tegen de achtergrond van een zonsondergang.
We letten ook op de hoeveelheid (wilde?) paddestoelen, waarbij ik me afvraag of je die ook ziet op de gronden van een droogmakerij?
Welaan de herfst is hier schitterend en voor de liefhebbers hieronder wat plaatjes van de paddestoelen die we op deze dag tegenkomen.

Waardering: 10
Routebeschrijving: De beschrijving van deze LAW wandeling in de gids Nederlands Kustpad deel II is prima, maar niet op alle punten even nauwkeurig. Het is bijvoorbeeld lastig om de tocht af te ronden in de buurt van Openbaar Vervoer (dat is er niet altijd) en ook is het puzzelen bij een aanwijzing als: ‘neem bij de vijfsprong het pad met een flauwe bocht naar links’, dat ging niet altijd goed. Een 8 dus.

Het bericht Etappe Kustpad. Egmond aan Zee naar Schoorl (20km) verscheen eerst op Grote passen, laat thuis.

Het Naardermeer, eerste natuurreservaat sinds 1906

Het Naardermeer is een beschermd natuurgebied aan de noordwestelijke grens van het Gooi. Het is een plassengebied met riet, hooiland en moerasbos. Het biedt plaats aan vele soorten planten en dieren. Zo broeden hier meer dan 75 soorten vogels – we zien aalscholvers, purperreigers, ganzen, eenden, zwanen en een ooievaar –  er lopen runderen, paarden en schapen en van de bloemen en planten staan er op deze dag nog veel in bloei, zoals op de foto’s goed is te zien. [huge_it_slider id=”22″]

Oase van rust

zicht vanuit observatiepunt

Jac. P. Thijsse zei: ‘t allermooist en allerrijkst is ons Naardermeer’. Deze grondlegger van Natuurmonumenten redde de plek die rond 1900 was voorbestemd om te dienen als vuilstortplaats voor Amsterdam. Bescherming van de natuur speelde in die tijd nauwelijks een rol, want het ging vooral om welvaartsgroei. Daarom is het zo bijzonder dat dit gebied werd gered uit handen van de gemeentereiniging. De échte natuurliefhebbers hadden wel door dat hier sprake was van uitzonderlijke flora en fauna die bescherming verdienden. Toch zal verstedelijking en de wens om meer wegen aan te leggen in de toekomst op het Naardermeer blijven drukken.

Niets zo veranderlijk als een weersvoorspelling

Voor deze dag waren regen, onweer en windstoten voorspeld, maar de werkelijkheid verliep heel anders. Het was de felle zon die ons bijna opbrak. Daarom hier een citaat van Jaco van Wezel van Weeronline:
‘Wie een belangrijke dag in het vooruitzicht heeft en zich vastklampt aan de 14-daagse weersvoorspelling, komt vaak bedrogen uit. De kans dat het over twee weken het weer is wat nu wordt verwacht, is ongeveer gelijk aan de mogelijkheid dat Sylvie Meis in een klooster gaat wonen’. En hij gaat nog een stapje verder als hij zegt dat ‘op dagniveau en in details weersvoorspelllingen onbetrouwbaar zijn’.
De verstokte wandelaar moet vooral afgaan op zijn eigen gevoelstemperatuur en intuïtie. Steek je kop uit het raam, dan weet je meestal genoeg.

Waardering: 9. Nèt geen 10 omdat het geluid van de A1 van Amsterdam naar de Duitse grens op veel punten hinderlijk aanwezig is.
Routebeschrijving: niet nodig. Er is volop informatie te vinden op internet, lokaal of op borden.
Pluspunt: de wandeling kan het hele jaar door worden gemaakt en is onder alle weersomstandigheden prachtig. 

Het bericht Rondje Naardermeer (20km) verscheen eerst op Grote passen, laat thuis.

Dalfsen

Vandaag is ons startpunt de gemeente Dalfsen in de provincie Overijssel. Dalfsen telt 28.125 inwoners en kent een dichtheid van 160 inwoners per vierkante kilometer. Ter vergelijking met Amsterdam, daar is de dichtheid ruim 5000 mensen per vierkante kilometer en in Caïro, de hoofdstad van Egypte, kan dit getal oplopen tot 120.000.
Je kunt dus met gemak stellen dat Dalfsen een heerlijk rustig dorp is aan de oevers van de Overijsselsche Vecht. Deze smalle rivier beweegt zich slingerend door het sappige rivierenlandschap en komt uit in het Zwarte Water en dat komt weer uit in het Zwarte Meer.

Aanwijzingen

Op deze dag kijken we goed naar de aanwijzingen op de verkeersborden die we tegen komen. Normaal gesproken gaan we hier volledig aan voorbij en doen precies waar we zin in hebben. Toch staan de borden er niet voor niets en dan blijken er veel ge- en verboden op ons pad te liggen.

Naakt of met boerka?

Bij één mededelingenbord staan we wat langer stil omdat deze bomvol zit met informatie en sommige tekens moeilijk zijn te duiden. Het gaat over activiteiten in recreatiegebied de Wijthmenerplas.

Recreatiepark Wijthmenerplas

Linksboven is een zwemmend mannetje afgebeeld, blijkbaar een verwijzing naar de hoofdactiviteit in de Wijthmenerplas. Met in het groene vlak een locatie waar je mag duiken (zie duikend mannetje), mag waterskiën (zie mannetje op skies) en een plek waar het verboden is om een bikini of zwembroek te dragen, uitgebeeld in een rood verbodsbord. Dit is een doordenkertje: volledig gekleed dan maar of juist alles uit. Of een boerka (voor de hordes moslima’s die dit gebied ongetwijfeld frequenteren) maar dan is naaktzwemmen juist weer een belediging. Deze vraag blijft in de lucht hangen, maar wordt gelukkig opgelost ter plekke met het bord ‘ongeklede recreatie’, dat wij als verhullend taalgebruik opvatten, maar wel degelijk zien als een aanmoediging om naakt te zwemmen.

Ordehandhaving

De gevarendriehoek met ‘Verboden te roken’ hebben we gelukkig gemist. Het is dus zorgeloos genieten op een bankje in het park.
Vervolgens pakken we de wandeling weer op over graspaden, bruggetjes en parken richting Zwolle, een voormalige hanzestad. Maar hierover later meer.

Waardering: wandeling 8 Deze wandeling heeft de top nèt niet gehaald, omdat de eerste kilometers gelegen waren aan een drukke weg.
Routebeschrijving: prima. 

Het bericht NS Wandeling Dalfsen – Zwolle 17.5 km verscheen eerst op Grote passen, laat thuis.

Goed voorbereid

Erik en ik beginnen goed voorbereid aan deze dag en omdat het wel eens tropisch warm kan worden starten we vroeg. Om 07.04 uur zit ik in de trein richting Heemstede, alwaar Erik zal instappen. Vandaar reizen we verder naar De Zilk, startpunt van de etappe van vandaag.

?

Koud geworden koffie drink ik lekker op. Beker in de afvalbak.

Hoe ingewikkeld kan een simpele treinreis zijn? Ondanks de minutieuze instructies van Erik om de sprinter te pakken, zit ik in de intercity naar Den Haag. Daar kom ik pas achter als ik halverwege ben.
Er volgen tussen Erik en mij wat apjes op poten, ik pak de trein terug en we arriveren uiteindelijk samen in Hillegom. Vandaar lopen we twee kilometer naar ons startpunt De Zilk, omdat de bus al is vertrokken (omdat ik in de verkeerde trein zat). De beloofde beker koffie heeft Erik gelukkig wel bewaard en die drink ik uit dankbaarheid koud op. Daar krijg ik een stoot opgewekte energie van.
En zo beginnen we rond 08.00 uur aan de officiële wandeling. Toch nog keurig op tijd gezien de vele hindernissen die ik al achter de rug had.

Waterleidingduinen

De Amsterdamse Waterleidingduinen, tussen Zandvoort en Noordwijk, is het grootste aaneengesloten wandelgebied van Nederland. Er zijn vier toegangen en één daarvan is De Zilk. Vanaf 1853 zuiveren de duinen het Amsterdamse drinkwater op een natuurlijke manier. Dit proces duurt drie maanden. Deze slimme en – zo lijkt het – simpele manier van waterzuivering werkt met behulp van infiltratiekanalen, duinvaaggronden en vergravingen. De status van natuurbehoud is hoog, ook naar Europese maatstaven. Zo mag er nooit worden gebouwd of paden worden aaangelegd voor auto’s of brommers. Het gaat hier om rust, ruimte en natuur. Deze drie kernwaarden zijn voelbaar: vandaag zien we in de verte één wandelaar en uiteindelijk drie personen die ons de weg vragen aan de hand van een verkreukelde wandelkaart.

Bloemen in bloei

damhert

Damherten

Wél volop aanwezig zijn de damherten die ook met gemak voor de camera poseren. Hoe mooi deze beesten ook zijn, ze vreten alles op wat groeit en bloeit en zodoende zijn grote stukken duinhellingen en duinvlakten kaal. Dat is toch jammer, want daar lijkt de zomer al op z’n retour.

Bijen

kooitje over slangenkruid

Tot slot nog iets over de stand van de bijen. Overal in Europa is een terugval in de bijenpopulatie waar te nemen en dat is bedreigend voor alles wat leeft. Misschien wel het begin van de eindtijd, wordt door kenners gezegd.
In de waterleidingduinen is hier goed over nagedacht en zijn er kleine hekwerkjes geplaatst rondom het paarse slangenkruid zodat bijen, hommels en vlinders naar hartelust en ongestoord de nectar kunnen drinken. De herten krijgen hier geen kans om de boel kaal te vreten.

Omdat het mooi aansluit bij deze tekst plaats ik hieronder een artikel over het bedreigde leven van de bij van de onovertroffen Sir David Attenborough. Prachtig en belangwekkend.

Wandeling: 10
Routebeschrijving: 10. 

https://www.facebook.com/sdavidattenborough/posts/2111117202509415

Het bericht Kustpad De Zilk – Haarlem 25km verscheen eerst op Grote passen, laat thuis.

Oog voor de natuur

Op deze mooie dag is het van groot belang om alles wat groeit en bloeit met oog en oor waar te nemen. De wandeling voert door het prachtige duingebied tussen Den Haag en Katwijk aan zee en we zien buizerds, zwanen, exotische eenden, rupsen en lijsters. Maar het meeste zien we niet, omdat de natuur zich ook schuil houdt. Neem nu de uil of de havik, zo vertelt een bioloog die we op ons pad tegenkomen, die zitten midden in het broedseizoen en willen niet gestoord worden. De bioloog is er hartstikke op tegen als wandelaars op zoek gaan naar hun nesten, want dan vertrekken de vogels en komen niet meer terug.

Bestrijding zwarte engbloem

zwarte engbloem

Soms moet je de natuur niet z’n gang laten gaan zoals in het geval van de zwarte engbloem. Dit is een zeer giftige klimplant en komt van oorsprong niet in Nederland voor. Nu verdringt het engbloemetje de inheemse plantensoorten en moet dus worden bestreden. Hiertoe worden de duinen ingepakt met licht- en luchtwerend zeildoek. Dit biedt een vreemde aanblik, maar op borden wordt goed uitgelegd waartoe het dient.

Volg de rood-witte aanwijzingen

Het volgen van de route is erg simpel, volg de rood-wit gestreepte markeringen. Toch ging het op deze dag een paar keer fout en verzeilden we richting oost in plaats van noord. Eigenlijk onmogelijk. Maar we vonden het addertje onder het gras: de Nederlandse Spoorwegen liften af en toe mee op de LAW-s en maken gebruik van dezelfde rood-wit markeringen, maar dan wél met NS erop. Het duurde even voordat we dat doorhadden, Zodoende werd de wandeling ruim 25 km (ipv 22) maar op dit mooie traject en met dit uitstekende weer maakte dat niets uit. Eenmaal in Katwijk aan Zee deed ik me tegoed aan een broodje makreel. Zeer verdiend en erg gepast.

de enige juiste

Waardering: 10 voor de wandeling. 9: voor de routebeschrijving.

Het bericht Kustpad Den Haag – Katwijk aan zee (22km) verscheen eerst op Grote passen, laat thuis.

Het belooft de koudste dag te worden van het jaar, maar dat heeft weerplaza toch écht verkeerd voorspeld. Snijdend koud wordt het pas de volgende dag. Wel regent het doorlopend, waardoor ons wandeltempo hoger ligt dan normaal en slaan we de lunchpauze over. M’n halve litertje karnemelk en broodjes met gebraden worst verorber ik al wandelend.

Mysterie van het water

schip in de mist

Het begin van de route loopt naar de kust, langs de Nieuwe Waterweg en Berghaven, vanwaar de veerdiensten vertrekken naar Harwich. Dat doet me denken aan honderd jaar geleden, toen ik enkele keren de bootreis maakte van HvH naar Harwich en in mijn jeugdig enthousiasme natuurlijk geen oog had voor de schoonheid van dit gebied.
Het is ongeveer de drukste vaarroute ter wereld en ook op een dag als vandaag trekken grote zeeschepen voorbij in de nevelige mist. De mist duidt erop dat het met de harde wind wel meevalt.

Museum Atlantik Wall

Atlantik wall museum. Niet van binnen gezien, maar is zeker een bezoek waard.

Bij de kust loopt de route naar het noorden over het strand, door de duinen en op onverharde paden. Door de laaghangende bewolking blijven we verstoken van indrukwekkende vergezichten of mooie zonsondergangen. Dit is een pluspuntje, want het donkere weer zorgt ervoor dat de stranden verlaten zijn en de steltlopers en meeuwen hun vrije gang kunnen gaan. Nog een pluspuntje: de kassencomplexen van het Westland – die je niet wilt zien – zijn door de grauwsluiers bijna aan het zicht onttrokken.

Tot slot:
Deze route is onderdeel van het kustpad, van Sluis naar Oost-Groningen (725km). Voor dit pad, maar eigenlijk voor álle Lange Afstand Paden, geldt dat je er ruim de tijd voor moet nemen, want het openbaar vervoer zit niet altijd mee en is soms een enorm gepuzzel. Het aantal uren lopen vandaag was 4½ uur, reistijd bij elkaar zo’n vijf uur.

Waardering: 9 voor de wandeling. Route aanwijzingen: 10. Simpel: volg de rood/wit plakkers. Het kustpad is beschreven in drie wandelboekjes, waarvan deel twee momenteel niet voorradig is.

Het bericht Hoek van Holland – Den Haag (20km) verscheen eerst op Grote passen, laat thuis.

Vandaag kiezen we voor een bosrijke omgeving op de Utrechtse heuvelrug met her en der wat doorkijkjes naar vijvers, vennen en heidelandschap. Misschien is ‘bosrijk’ iets te overdadig geformuleerd omdat we door een gebied lopen met vooral naaldbomen. Die werden in de 19e eeuw geplant op de heidevelden en zandverstuivingen voor de productie van hout voor de mijnen. In de NS routebeschrijving wordt hierover niet gerept, maar ligt het accent vooral op de aanwezigheid van ‘eeuwenoude eiken en beuken’ in het Baarnse Bos en het ‘bosdorp’ Lage Vuursche. Een kniesoor die hierover zeurt natuurlijk. Want de bekoringen van deze wandeling, het ontluikende groen en de jonge lente, voldoen ruimschoots aan onze verwachtingen.

Paleis Soestdijk

Juliana en haar troubleshooter Bernhard

Dit paleis kennen we allemaal en ligt op onze route. Bijgaande foto van Juliana en haar charmante echtgenoot vind ik wel passend, omdat met het heengaan van dit koninklijke paar ook de neergang van Soestdijk werd ingezet. Het werd recent verkocht aan een consortium van investeerders, ontwikkelaars en vastgoedmagnaten voor het luttele bedrag van 1,7 miljoen euro. De eerlijkheid gebiedt te vermelden dat er de komende jaren voor zo’n 100 miljoen verbouwd gaat worden om er een gezellig hotel, expositieruimte, woningen en park van te maken.

De lunch: uitsmijter met spek

Na negen km wandelen komen we in het pittoreske dorp Lage Vuursche, het absolute centrum van comfortabel wonen en welgestelde allure. Ruiters te paard en de hondenuitlaatservice (rashonden) completeren dit beeld. Hier vinden we met gemak een horecagelegenheid voor het nuttigen van de lunch en een goed glas wijn uit één van de kelders van de rustieke herbergier. Niet te lang blijven hangen dus, want anders komen we niet meer op gang.

Een tevreden roker is geen onruststoker.

De laatste etappe van zo’n vier km is naar station Hollandsche Rading. Rading betekent lijn of grens en verwijst naar de destijds (middeleeuwen) omstreden grens tussen Holland en Utrecht. Maar van oorlog is nu natuurlijk geen sprake. Integendeel, de tijd lijkt geen greep te hebben op dit gebied.

Waardering: 9 voor de wandeling. 8 voor de NS routebeschrijving. 

Het bericht NS wandeling De Vuursche. Van Baarn naar Hollandse Rading (13km) verscheen eerst op Grote passen, laat thuis.