Welkom op mijn Wandel Blog

De geneugten van het wandelen liggen voor het oprapen voor wie van wandelen houdt. En omdat gedeelde vreugd is dubbele vreugd wil ik mijn ervaringen graag delen. Het liefst met iedereen, maar ik bespeur dat er onder 60-plussers – ik ook – een serieuze wandelgekte is losgebarsten, zodat de geest van de jong-bejaarde ongewild in mijn stukjes zal doorschemeren.

Waarom wandelen?

  • Wandelen kan áltijd en overal en prikkelt de zintuiglijke waarneming. Een dubbele boterham met kaas smaakt véél beter op een bankje in de buitenlucht dan op een Le Corbusier voor de tv, waar je niet meer uitkomt.
  • Wandelen in de natuur geeft rust, want natuur heeft geen mening.
  • Wandelen is fijn omdat er niemand is die wandelt. De paden op de lanen in, we komen nooit iemand tegen.
  • Wandelen is een vlucht uit het bombardement aan informatie dat dagelijks op ons afkomt. Dit veroorzaakt stress en een verhoogde bloeddruk.

Stad vs natuur

In zijn gedicht De Dapperstraat schrijft Bloem somber over de natuur. Bij hem excelleert het leven in de stad, want natuur is ‘voor tevredenen of legen’. Dat ben ik met hem eens.

De natuurwandelaar verliest aan scherpte als ie treuzelend en tobbend op het verkeerde pad is beland. Dan is de tegenslag van de extra kilometers direct van zijn gezicht te lezen. En het wordt echt hopeloos als hij de hulp moet inroepen van een lokale bewoner, die meewarig studeert op de verkreukelde kaart die hem onder de neus wordt geduwd. Dan ligt een borrel in het dorpscafé voor de hand. Maar ik weet uit ervaring dat daarmee het einde van de wandeling uit zicht raakt en de tocht per taxi moet worden afgerond.

Al ziet ge kerk en toren staan, bedenk de reis is nog niet gedaan

Houd dit gezegde altijd voor ogen. Het beste is om helemaal niet op zoek te gaan naar die kerk of hoge stadstoren, want het besef van de nog af te leggen kilometers gaat zwaarder wegen. Beter is om de ogen te richten op dat wat zich in de directe nabijheid bevindt, zoals het gras tussen de stoeptegels of de bewegwijzering op een paaltje. Maar dit is persoonlijk.

Tot slot

De voetreiziger loopt in principe overal en probeert uit een ondergewaardeerd stukje industrieterrein nog iets te halen. Hij is gepassioneerd en werkt nooit met begrippen als saai, eentonig, lelijk of ‘zonde van mijn dag’. Zelfs de grauwe stedelijke wegen (Bloem) zetten het gemoed in beweging.

Ben ik dan altijd blij en opgewekt als ik wandel? Natuurlijk niet. Maar ik krijg altijd goede zin en daar is het me om te doen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *